कदाचित माझेही..

तुझ्या पहील्या पावसाच्या.. पहील्या सरीचा.. पहीला थेम्ब होउन..
तुझ्या गालावरुन ओघळू दे मला.. ओली रेघ उमटवत..
पाहू देत.. अवचित त्या स्पर्शाने.. तुझ्या अन्गभर उठलेल काट्याच वेड रान..

रस्त्याच्या कडेवरचा.. एकटाच निवडुन्ग होतो मी..
स्वतःच्याच धुन्दीत हळूच तू ये..
कट्यात गुन्तू दे रेशमाचे अलवार धागे.. लागु दे ओढ तुझ्या पदराला..
पाहू दे.. तुझ्या डोळ्यात अजाणता उमटणारी, भितीची अस्पश्ठ सावली..

नाहीतर होतो मी, तुझ्या घराचा निःशब्द कोपरा..
कणाकणात जाणवत रहाणार तुझ अस्तित्व..
तुझे श्वास न उःश्वास ही..
पाहू दे.. कधीतरी भर उन्हाच्या पारी, समोरचा गुलमोहर न्याहाळताना, अनाहूत हसणारया तुझ्या पापण्या..

असच एकदा व्हायचय मला..
खारया पाण्यात खेळणारया तुझ्या पायाखालची रेत..
कधी तू हातात घेशील याची वाट पहात बसेन..
जवळ असेल तो तुझ्या हाताचा तो निसटता स्पर्श..
पाहू दे.. गळ्यात माळलेली शिम्पली.. पायातल्या घुन्गराचा सुक्श्म नाद.. उजळ उन्हात उभी.. सावळी तू..

काळोख्या एका रात्री.. निशीगन्ध होतो मी..
गन्धात न्हाउन तू, हळूवार जवळ ये.. चान्दण झरु दे तुझ्या गात्रातून..
पाहू दे.. तुझ्या तहानलेल्या डोळ्यात माझ प्रतिबीम्ब..
ऐकु दे.. तुझ्या ओठानी घेतलेल माझ नाव..
स्पर्शु दे.. तुझ्या हाताची अस्वस्थ थरथर..
कळु दे.. तुझ्या उतावीळ जाणिवेत माझी ओढ..

हे.. आणि असे कीतीतरी.. क्शण.. जे तुझे एकटीचे.. पण कदाचित माझेही..

क्वचितच कधीतरी..

तू हवा होतास.. अगदी खर आहे.. पण तू नाहीस.. तर बिघडत कुठे?

कधी कधी फक्त.. आभळ अस दाटुन येत..
अचानक, अनाहुत, आसवान्च येण होत..
क्शण असा निघुन जातो.. मी मात्र थाम्बलेली..
पुन्हा परत येताना, श्वासही उसवत जातो..

क्वचितच कधीतरी.. पण अस होत खर..

अन्श..

उन खिडकीतून हळुच डोकावायच..

aanii तुझी पावल खिडकीकडे वळायची..

unhaache कवडसे तू ओन्जळीत वेचत रहायचीस..

aataa सान्ज कलल्यावरही, उन्ह खिडकीतच रेन्गाळताहेत..

tujhyaa एका स्पर्शासाठी..

आठवत मला.. पहील्या पावसात तुझ चिम्ब भिजण..

बरसत्या थेम्बान्त, तुझ्या केसान्च सजण..

डोळ्यात साठलेले ते क्शण, आता डोळ्यातुनच पाझरतात..

पहाटेचा गारवा मिठीत कवटालु पहायचीस..

दव पायात येउ नये म्हणुन पण जपायचीस..

दवाच हलवेपण आता उगीचच दुखवुन जात..

माझ्या पायी रुतला काटा, काढताना रडली होतीस..

आता मी काट्यातूनच चालत जातो, जखमाना झेलत, हळहळण्यासाठी तरी तू येशिल म्हणुन..

तुला हव होत एक घर.. माडाच्या गर्द राइतल..

दारात उभ राहुन तुला, निसर्गाच जिवन्तपण अनुभवायच होत..

आता त्या घराचा निशब्द कोपराही.. ताटकळतोय.. तुझ्या एका चाहूलीसाठी..

तु हसायचीस.. वाहत्या पाण्यासारख.. ती खळखळ अजुन कानात घुमते..

तुझ्या मिठीची उब अजुन अन्गभर खेळते..

तुझ्या केसान्तला मोगरा अजुन आसपास दरवळतोय..

तुझ्या केसान्तला ओलावा अजुन हाताना ओलावतोय..

सार काही जिथल्या तिथे..

फक्त तू नाहीस..

हातातला तुझा हात, कधीतरी सुटुन गेला..

मन्दावलेला तुझा श्वास, केव्हातरी विझुन गेला..

आता उरलीत स्वप्न.. तुझ्या निश्प्राण डोळ्यातली..

तुझ्या स्वप्नान्चा अन्श च आता उरलाय..

तो मी माझ्या डोळ्यात जीवापाड जपलाय..

आता माझ्या डोळ्यानी, तुझी स्वप्न पाहीन..

स्वप्नामधे कुठेतरी, तुला शोधत राहीन..

बाहुली..

अनोळखी वाटानी..
सार आयुष्य भेलकान्डत राहिल..
दिशाहीन..
रक्ताललेली स्वप्ने मरणासन्न अवस्थेत..
अत्रूप्त अव्यक्त..
तू जवळ हवा होतास..

कितीतरी स्वप्न.. खरच मी पाहिली होती..
खरी व्हावीत अशा आशेने नाही.. पण.. भास म्हणुन का होइना, तू सोबत असावास म्हणुन..
तू खरच मला हवा होतास..

मी अशीच जगले..
तोन्डी रन्ग फासल्या बाहुलीगत..
रन्गाच्या पडद्याआड, 'माझ असण' लपवुन टाकल..
मी हसले.. जग हसल.. माझ्यासोबत रडल पण..
पण फक्त खेळापुरत..
'दोन पैशाचा तमाशा' पहाणारे सगळे पुतळे.. घरी जाउन सुखात निजले..
हसर्या डोळ्यात झरणारे दुक्ख.. कधी कुणाला कळालच नाही..
रडायला तुझा खान्दा हवा होता..

सारी वादळ, हसत मी पेलली असती.. तू नुसता हात धरला असतास तरी..
गुदमरलेली स्वप्ने पुन्हा एकदा फुलली असती.. तुझ्या एका स्पर्शाने..
आयुष्याची सान्ज कलेपर्यन्त, आसवान्शी ही लढले असते..
एका शब्दाने तरी म्हणायच होत.. "मी सोबत आहे" म्हणुन..

आता.. स्वताला समजावन्यासाठी तरी शब्द कुठून आणू?